Dost musun?

Öyleyse canın canımdır...
Aynan olmalıyım...
Yüzüne söyleyebilmeliyim her şeyi...
Hem sakınmadan, mertçe...
Hani bilirsin, esirgemem lafımı,
Ne şekil gelirse, öylece...
Hazırım tüm içtenliğimle konuşmaya, ama,
Seni de dupduru isterim karşımda...
Dostsan,
Gözlerimin içine baka baka yaka silk benden!
Arkamdan şikayetlenme!
Yiğit ol! Gerekirse yiğitçe azarla, çekinme!
Laf değil, icraat beklerim senden!
Öyle bak ki, hislerini görebileyim...
Öyle hisset ki, güvenle bakabileyim...
Sevmem, ölenin ardından ağıt yakmayı!
Dil dönerken söylenmeli her şey...
Kulak duyarken anlatılmalı...
Göz bakarken bakmalıyım sana...
Can sağ iken sarılmalı...
Keşkelere meydan vermemeli hayatım,
Pişmanlıklarla yoğrulmamalı....
Hayır!
Dirime selâm vermeyen,
Ölüme de fazla yaklaşmasın!
Dostsan, ölmemi bekleme!
Haklıysam, yaşarken savun beni!
Yaşarken yanımda ol!
İnanmışsan bana, kimse çevirmesin seni yolundan!
Ve inanmamışsan, sakın rol yapma!
Her söylediğimi onaylaman şart değil...
Her yaptığımı beğenmen de gerekmez...
Dostsan, rahatça eleştir, fikrini rahatça söyle, sıkılma!
Yadırgayabilirsin beni,
Ve ben de seni tuhaf bulursam şaşırma...
Kandırmanı aslâ kabul edemem!
Her dediğini, her yaptığını hoş görürüm, ama,
Beni, bana sormadan yargılama!
Her yediğimiz aynı olmaz belki,
Her dakikamız birlikte geçmez...
Her güldüğünde gülmeyi garanti edemesem de,
Ağladığında seninle birlikte oturup ağlarım...
Belki her çağırdığında gelemem fakat,
Derdine ortak ararsan, koşarım...
Ben de herkes gibi insanım elbet,
Ne göklere çıkar beni, ne de yerin dibine sok!
Senin işin bu değil!
Benim zaten bir yerim var herkes gibi yer ile gök arasında...
Dostsan,
Küçümsemeden, küfretmeden,
Sevgiyle, saygıyla ve huzurla gel sokağıma...
Dinlenmek istediğinde, hiç düşünme, sana özel bir limanım,
ama...
Yorulduğum zamanlarda,
Dilediğimce sığınabilmeliyim koylarına...
Seni bir çocuk kadar saf sevebilirim
Ve bir deli kadar art niyetsiz...
Uğruna seve seve hesabı şaşırırım...
Görmezden gelebilirim yanlışlarını...
Başkaları enayilik sayabilir,
Başkaları akılsızlığıma yorabilir,
Bunları dert bile etmem, ama
Sen, aslında aptal olmadığımı,
Her an, tekrar tekrar hatırla!
Ve sakın beni aptal yerine koymaya kalkışma!
Seviyorsan, cimrilik etme, söyle!
Muhabbeti varken, yokmuş gibi yapanla,
Hiç sevmediği halde, yılışıp durana sinir olurum!
Neyse, o olmalı insan...
Kendisi olmaktan korkmamalı!
Kendisi olmaktan kaçmamalı!
Bil ki, sensin diye seni bırakmam, ama
Ben olduğum için bırakırsan beni,
Yas da tutmam arkandan!
Bedel mi?
Ödemeyeceksen çıkma yola!
İçten pazarlık edersen, ancak kendine edersin...
Kendince küser barışır, kendi kendini yersin!
Dostsan, mevsimince yağ...
Kışsan kar ol, güzsen yağmur...
Soğuğuna, sıcağına, esip savurmana itiraz etmem,
Senden, ille de bahar olmanı beklemem, ama
Dayanmalısın en şiddetli fırtınalarıma...
Belki de çok geldi bunca talep...
Bana karşı hiçbir mecburiyetin yok, korkma...
Sana fazla geldiğim ilk anda,
Arkana hiç bakmadan, dönüp gidebilirsin...
Geçip gidebilirsin, borçluluk hissetmeden...
Mutlaka bir açıklama da beklemem senden, ama
Gitmeye davranırsam bir gün,
Sen de karşımda set olma!
Dost musun?
Öyleyse, canın canımdır,
Yoluna baş koymaya hazırım ya,
Başını da yollarımda isterim, unutma!

Bir Mavi kurşun yedim

Canım çok acıyor anne

Yüreğime işledi yarası

Bir türlü iyileşmiyor anne..

Şefkat isterim veren yok

Şu zavallı halimi bilen yok

Derdim olsada dermanı yok

Bari şu yaramı sen sar Anne.

Yürek dediler sevdik dediler

Boynu bükük bırakıp gittiler

Bu devirde böyle yürek olurmu

Mavi yüreğin boynu vurulurmu

Yüreğim ağzımda geliverir diye

Gelipte yaramı sarıverir diye

Bu bahtı mavinin gönlüne düştü

Bir güzel Mavi kanlı severim diye.

Mavikan

Bir gece bana gel ve çal kapımı
adın yalnızlık ta olsa alırım seni içeri

sana kıyamam, bırakmam kapıda
Yalnızlık yaşattıysa  mutlulukları

paylaşmadan..
Yaşadım demem seninle,

sensiz bir anı

Bırak utanmayı yalnızlıkda olsa adın
bir an düşünmem alırım içeri,

adında zehir olsa da
Zehrinde bir tutam mavilik varsa,

Yüreğinde de vardır O Maviden, 

nasıl kıyarım sana
Kapımın rengi de mavidir

bırakmaz hasmavisini kapıda...

adı zehir de olsa...

Mavikan@16/10/2006

Güller kırmızı

Gökyüzü mavi
Gözlerin gri

Güller kırmızı

Gökyüzü mavi
Ve..Keşke olmasaydı

Gözlerin gri

Mavikan

Bugün yüreğim bulutlu, Yağmur ağlıyor..

Niye ağlamıyorsunuz göz yaşlarınız mı kurudu, yasınız erken mi bitti?

Yoksa hiç birine de mi değmemişti,

o öyle mi zannetmişti?

Kim kimden gitmişti ne olmuştu da ortalık savaş yerine dönmüştü?

Yoksa sebep incir çekirdeğini bile dolduramayan bir serzeniş miydi?

Neydi, neden di?

ne üzmüştü?

Neydi şimdi bıçak sırtlarında yaşamaya gönderen onu hatırlıyor musunuz?

Ne demişti?

Sanmıyorum hatırlamazsınız,

siz hayatınızı yaşayın siz gülün şimdi.

Eminim yüreğini eline almış onunla konuşuyor ve sizi anlatıyor benim bildiğim Mavi.

Gözleriydi mavi şimdi her yanı MAVİ.

Sadece arkasından bir tek renk değişti.

Dünyası karanlık ve bir tek ümidi bir tek mavimum ışığı şimdi.

Bilirim ümitsiz yaşayamaz bir kuru dal gibi

bahara yalvarıyordur çiçekleri açabilsin diye

hep böyle yapmadı mı?

Yenilmelerinde hep küçük bir serçeye bile bel bağlamadı mı?

Belki de en iyisini o yapıyor...

kendi gözyaşlarını kendinden saklıyor...

Ama bilin ki...,

Ah yerde kalmaz... bir gün sizinde kapınızı çalar belki.

Yüreğinizin götürdüğü yerlere yelken açın şimdi…

Gün gelir karanlığın kızılına’da vurulursunuz...

Mavinin acısını çok derinlerde bulursunuz...

Başkalarının acılarında,
anılarında,
mısralarında,
gönül yangınlarında
gül koklamak......

Feryatlarına,
yalnızlıklarına,
çaresizliklerine
gül yaprakları savurmak......

ehil ve ehli şairler
onun içindir ki
dönüp dolaşıp gül bahçelerine gömülürler....
İhtişamlı acılar gül kokar,

denizler mavi kanar...............
 
Naci Kasapoğlu